Tynki w łazienkach w 2025 roku

Wybór odpowiedniego materiału wykończeniowego do pomieszczeń o podwyższonej wilgotności, takich jak kuchnia czy łazienki, stanowi kluczowe wyzwanie w procesie remontowym. Kluczową odpowiedzią na zagadnienie tynki w łazienkach jest ścisłe dopasowanie specyfikacji tynku do panujących warunków, uwzględniając przy tym nie tylko aspekty estetyczne, ale przede wszystkim trwałość i odporność na wilgoć.

• Rodzaje tynków odpowiednich do łazienki
• Przygotowanie podłoża pod tynk w łazience
• Właściwości tynków renowacyjnych i hydroizolacyjnych do łazienek
• Zastosowanie tynków gipsowych w łazienkach: zalecenia i ograniczenia
• Q&A

Zrozumienie złożoności wyboru odpowiedniego tynku do specyficznych warunków panujących w łazience wymaga głębszej analizy dostępnych na rynku rozwiązań. Porównajmy kilka popularnych typów tynków pod kątem ich zastosowania w wilgotnych środowiskach, opierając się na danych zgromadzonych podczas projektowania i realizacji różnorodnych inwestycji budowlanych.

Analiza powyższych danych jasno wskazuje, że nie ma jednego "cudownego" tynku do wszystkich zastosowań w łazience. Cementowo-wapienne tynki jawią się jako wszechstronne i trwałe rozwiązanie dla większości obszarów. Tynki wapienne, choć mniej odporne na wilgoć bez dodatkowych zabiegów, potrafią stworzyć unikalny mikroklimat. Tynki gipsowe, tradycyjnie unikane w wilgotnych pomieszczeniach, dzięki nowoczesnym formułom zyskują ograniczone zastosowanie. Tynki renowacyjne to z kolei specjalista do zadań specjalnych walki z istniejącą wilgocią.

Rodzaje tynków odpowiednich do łazienki

Wybór odpowiedniego tynku do pomieszczenia mokrego lub wilgotnego w łazience to nie lada wyzwanie, niczym detektywistyczna zagadka w świecie materiałów budowlanych. W końcu, ściany muszą przetrwać codzienne kąpiele, strumienie pary i potencjalne rozbryzgi wody.

Dowiedz się więcej o Tynk mozaikowy do łazienki

Historycznie rzecz ujmując, tynki cementowo-wapienne były dominującym wyborem, co można porównać do niezawodnego, choć może nieco surowego, fundamentu. Ich odporność na wilgoć, trwałość i zdolność do przepuszczania pary wodnej czyniły je naturalnym kandydatem.

To takie klasyczne rozwiązanie, które sprawdziło się na przestrzeni lat, oferując solidną barierę przeciwko wilgoci. Daje poczucie bezpieczeństwa, że nawet w najbardziej wymagających warunkach, ściany dadzą radę.

Oto kilka przykładów, gdzie tynki cementowo-wapienne sprawdzają się najlepiej: w strefie prysznica, wanny czy umywalki, czyli wszędzie tam, gdzie woda ma szansę rozbryzgiwać się i osiadać.

Innym graczem na tym rynku jest tynk wapienny. Choć naturalnie mniej odporny na bezpośrednią wilgoć niż cementowo-wapienny, posiada unikalne właściwości. Działa niczym naturalny regulator wilgotności, absorbując nadmiar wilgoci z powietrza i oddając go, gdy wilgotność spada.

To jak mieć na ścianie żywy organizm, który dba o mikroklimat. Idealnie sprawdzi się na ścianach nie narażonych bezpośrednio na działanie wody, tworząc zdrowe i przyjemne środowisko w łazience.

Przykład z życia wzięty: Klient, który borykał się z problemem nadmiernej wilgoci w łazience pomimo dobrej wentylacji, zdecydował się na zastosowanie tynku wapiennego na większości powierzchni. Po kilku miesiącach zaobserwował znaczną poprawę, co potwierdza skuteczność tego materiału jako regulatora wilgotności.

Następnie mamy do czynienia ze swoistym rewolucjonistą w świecie tynków do łazienek tynk gipsowy w specjalnej, hydrofobowej odsłonie. Tradycyjnie tynk gipsowy kojarzony był z pomieszczeniami o niskiej wilgotności, ale technologia poszła do przodu, udowadniając, że z odpowiednimi dodatkami i w ściśle określonych warunkach, jest to opcja godna rozważenia.

Można to porównać do eleganckiego garnituru na basenie niekonwencjonalne, ale z odpowiednim przygotowaniem, możliwe do zrealizowania. Kluczem jest tutaj doskonała wentylacja pomieszczenia.

To rozwiązanie jest jak najbardziej uzasadnione w łazienkach, gdzie wilgotność jest pod ścisłą kontrolą, a wentylacja działa jak szwajcarski zegarek. Można go zastosować na sufitach lub ścianach oddalonych od źródeł wody, gdzie ryzyko bezpośredniego kontaktu jest minimalne.

Na koniec, niczym superbohaterowie w świecie remontów, pojawiają się tynki renowacyjne. Ich głównym zadaniem jest walka z już istniejącą wilgocią w murach, wyciąganie jej na zewnątrz i umożliwienie murowi oddychania.

To specjalistyczny oręż, niezbędny w przypadku remontu starych, zawilgoconych budynków. Działa jak drenaż na ścianie, absorbując wilgoć i chroniąc nowe wykończenia przed szybkim zniszczeniem.

Przykładowo, w starym mieszkaniu na parterze, gdzie wilgoć podciągała z gruntu, zastosowanie tynku renowacyjnego na dolnych partiach ścian okazało się jedynym skutecznym rozwiązaniem, zapobiegając ponownemu pojawianiu się wilgoci i solnych wykwitów.

Wybór konkretnego typu tynku to zawsze decyzja podyktowana specyfiką łazienki, oczekiwaniami inwestora i, co ważne, budżetem. Czasami trzeba iść na kompromis, ale świadome podejście do tematu pozwala zminimalizować ryzyko przyszłych problemów.

Na przykład, zamiast ryzykować z tynkiem gipsowym w całej łazience, można połączyć tynk cementowo-wapienny w strefach mokrych z tynkiem wapiennym na pozostałych ścianach. To jak układanie puzli, gdzie każdy element ma swoje miejsce i funkcję.

Ostatecznie, bez względu na wybrany tynk, kluczowe jest jego prawidłowe wykonanie i zastosowanie niezbędnych warstw ochronnych, takich jak hydroizolacja. To jak upewnienie się, że parasol jest w pełni otwarty przed deszczem.

Każdy tynk ma swoje mocne i słabe strony, a wybór odpowiedniego jest niczym dopasowanie klucza do zamka musi pasować idealnie do potrzeb i warunków panujących w łazience, aby zapewnić trwałość i funkcjonalność przez długie lata.

Analizując różnorodność dostępnych tynków, staje się jasne, że prawidłowy wybór zależy od szczegółowej analizy warunków, w jakich będą one stosowane, a także od oczekiwań estetycznych i funkcjonalnych. Każdy typ tynku wnosi coś unikalnego do przestrzeni łazienkowej.

Pamiętajmy, że nawet najlepszy materiał wymaga fachowego wykonania, aby w pełni spełnić swoje zadanie. Złe przygotowanie podłoża czy niewłaściwa aplikacja mogą zniweczyć najlepsze właściwości tynku.

Dobór tynku to pierwszy, ale niezwykle istotny krok w kierunku stworzenia trwałej i estetycznej łazienki. Decyzja ta rzutuje na dalsze etapy prac i ostateczny efekt.

Przygotowanie podłoża pod tynk w łazience

Przygotowanie podłoża pod tynk w łazience jest niczym staranne przygotowanie sceny przed ważnym przedstawieniem. Bez odpowiedniego przygotowania, nawet najlepsza sztuka (czyli tynk) nie będzie wyglądać dobrze i nie spełni swojej roli. W projektowaniu i realizacji dużych inwestycji, od osiedli mieszkaniowych po biurowce, wybór materiałów wykończeniowych ma kluczowe znaczenie, a rola tynków w kontekście estetyki i trwałości jest nie do przecenienia.

Główne wymagania dla podłoża pod tynk, szczególnie w pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności, to: stabilność, czystość, brak wilgoci, i odpowiednie przygotowanie, często z użyciem specjalistycznych gruntów. Stabilność oznacza, że podłoże nie może się kruszyć, pylić ani posiadać luźnych elementów. To tak, jakby budować na ruchomych piaskach nic dobrego z tego nie wyniknie.

Usuwanie wszelkich zabrudzeń, tłuszczu, starych farb czy luźnych tynków jest absolutnie kluczowe. To jak odkurzanie przed myciem podłogi pominięcie tego kroku sprawi, że czyszczenie będzie mniej efektywne, a brud i tak zostanie.

Kolejnym, niezwykle ważnym aspektem jest wilgotność podłoża. Według ekspertów, wilgotność stała nie powinna przekraczać 70%. Dlaczego? Nadmierna wilgoć w murze przed tynkowaniem jest jak tykająca bomba. Może prowadzić do odspajania tynku, powstawania pęknięć i rozwoju pleśni.

To właśnie ten punkt często odróżnia amatorskie podejście od profesjonalnego. Mierzenie wilgotności podłoża specjalnym miernikiem to podstawa. Ignorowanie tego etapu to proszenie się o kłopoty.

Przykład: Deweloper planujący położenie tynku gipsowego w pomieszczeniach socjalnych. Bez odpowiedniego wysuszenia świeżo wymurowanych ścian, wilgoć uwięziona pod tynkiem zaczęła niszczyć powłokę, co wymagało kosztownych prac naprawczych.

W pomieszczeniach mokrych, takich jak kuchnia czy łazienka, gdzie panuje duża wilgotność, sytuacja jest jeszcze bardziej skomplikowana. Choć tradycyjne tynki gipsowe nie są zalecane ze względu na swoją higroskopijność, czyli zdolność do pochłaniania wilgoci z powietrza, jeśli już decydujemy się na ich użycie w ograniczonym zakresie (np. na suficie w dobrze wentylowanej łazience), przygotowanie podłoża musi być nienaganne.

Większość ścian w łazienkach zabezpieczana jest płytkami ceramicznymi, które same w sobie stanowią barierę przed wodą. Jednakże pod płytkami niezbędne jest zastosowanie odpowiedniego uszczelnienia, czyli hydroizolacji. To jak noszenie kaloszy w deszczu nie chronią nas w całości, ale znacząco zwiększają komfort i bezpieczeństwo.

Powierzchnie tynku, na których nie będą kładzione płytki (np. wyższe partie ścian, sufity), wymagają specjalnego traktowania. Muszą być odpowiednio zagruntowane i pomalowane farbą przeznaczoną do pomieszczeń wilgotnych.

Gruntowanie ma na celu ujednolicenie chłonności podłoża i zwiększenie przyczepności tynku lub farby. To jak posmarowanie patelni tłuszczem przed smażeniem naleśników ułatwia proces i zapobiega przywieraniu.

Wybór odpowiedniego gruntu zależy od rodzaju podłoża i planowanego tynku. Istnieją grunty głęboko penetrujące, zwiększające przyczepność czy regulujące chłonność. To tak, jak dobierać odpowiedni kosmetyk do konkretnego typu cery.

Pomalowanie zagruntowanego tynku farbą wodoszczelną do łazienek stanowi dodatkową barierę ochronną przed wilgocią z powietrza. To jak druga warstwa lakieru na paznokciach wzmacnia ochronę i przedłuża trwałość.

Podsumowując, prawidłowe przygotowanie podłoża pod tynk w łazience to proces wieloetapowy, wymagający precyzji i zastosowania odpowiednich materiałów. Ignorowanie któregokolwiek z tych etapów jest przepisem na katastrofę. Pamiętajmy, że sukces końcowego efektu w dużej mierze zależy od solidności fundamentów, czyli w tym przypadku od jakości przygotowanego podłoża. Dbanie o każdy szczegół na tym etapie to inwestycja, która zwróci się w przyszłości w postaci trwałości i estetyki łazienki.

Właściwości tynków renowacyjnych i hydroizolacyjnych do łazienek

Kiedy stajemy przed wyzwaniem renowacji starych, zawilgoconych murów w łazience lub piwnicy, tradycyjne metody często zawodzą. W takich przypadkach na ratunek przychodzą specjalistyczne tynki renowacyjne i hydroizolacyjne. To jak z leczeniem poważnej choroby nie wystarczy aspiryna, potrzebna jest specjalistyczna terapia.

Publikacje naukowe i normy europejskie szczegółowo omawiają właściwości tynków renowacyjnych (często zgodnych z normą EN 998-1 dla zapraw murarskich i tynkarskich, choć specyfika tynków renowacyjnych może podlegać dodatkowym wytycznym). Ich kluczową właściwością jest zdolność do "oddychania", czyli przepuszczania pary wodnej na zewnątrz, jednocześnie zapobiegając wchłanianiu wody w stanie ciekłym. To jak specjalistyczna odzież termoaktywna odprowadza pot, ale chroni przed deszczem.

Najważniejsze materiały stosowane w tynkach renowacyjnych to spoiwa o niskiej zawartości rozpuszczalnych soli, dodatki hydrofobowe (odpychające wodę) oraz odpowiednio dobrane kruszywa o porowatej strukturze. Te elementy tworzą siatkę kanałów kapilarnych, które umożliwiają migrację wilgoci w postaci pary wodnej, ale blokują wodę w postaci płynnej. To przemyślany system drenażowy na ścianie.

Cena tynku renowacyjnego jest zazwyczaj wyższa niż tradycyjnych tynków cementowo-wapiennych czy gipsowych, wahając się od 50 do nawet 80 PLN za m², ale jest to cena za rozwiązanie problemu, a nie tylko za pokrycie ściany. To jak inwestycja w zdrowie czasami wymaga większego nakładu finansowego na początku, ale przynosi długoterminowe korzyści.

Natomiast produkty hydroizolacyjne, często stosowane jako tynki lub powłoki, mają za zadanie całkowicie odciąć dostęp wody. Mogą to być gotowe masy lub tynki wzbogacone o polimery i dodatki uszczelniające. Takie produkty łączą w sobie właściwości hydroizolacyjne i często także dekoracyjne, oferując szeroką gamę kolorów i struktur. To jak płaszcz przeciwdeszczowy nie oddycha tak dobrze jak odzież termoaktywna, ale zapewnia stuprocentową ochronę przed przemoknięciem.

Przeznaczone są do renowacji i ochrony powierzchni narażonych na działanie wody, nie tylko w łazienkach, ale także na murach, przyziemiach ścian zewnętrznych budynku, dachach, opierzeniach. Wyobraźmy sobie ścianę fundamentową, gdzie tynk hydroizolacyjny stanowi pierwszą linię obrony przed wodą gruntową.

Przykład praktyczny: W piwnicy starej kamienicy, gdzie mury były notorycznie zawilgocone przez kapilarne podciąganie wilgoci z gruntu, zastosowano tynk renowacyjny, który pozwolił na wysuszenie murów i ich „oddychanie”. Na wysokości do około metra nad poziomem gruntu dodatkowo zabezpieczono ścianę tynkiem hydroizolacyjnym, tworząc skuteczną barierę przeciwwilgociową. To jak podwójna garda w boksie zwiększa szansę na sukces.

Czas schnięcia tynków renowacyjnych może być dłuższy niż tradycyjnych tynków, co wynika z ich specyficznej budowy i sposobu działania. Często wymaga to odpowiedniego wietrzenia i cierpliwości. Czasami proces wysychania muru spod tynku renowacyjnego może trwać miesiącami. Ale to inwestycja w zdrowe i trwałe mury.

Warto zaznaczyć, że tynki hydroizolacyjne wymagają idealnie czystego i stabilnego podłoża, aby zapewnić pełną szczelność. Jakakolwiek pozostałość pyłu czy tłuszczu może stanowić punkt słabości w warstwie hydroizolacji. To jak klejenie plastra na brudną ranę nie spełni swojej funkcji.

Innym zastosowaniem tych specjalistycznych tynków są elementy architektury ogrodowej: altany, domki i skrzynie na narzędzia, wiaty. Tutaj pełnią funkcję zarówno ochronną przed warunkami atmosferycznymi, jak i estetyczną, pozwalając nadać obiektom spójny wygląd z otoczeniem.

Decyzja o zastosowaniu tynku renowacyjnego czy hydroizolacyjnego zależy od dokładnej diagnozy problemu z wilgocią. Tynk renowacyjny jest wskazany tam, gdzie wilgoć jest w murze i trzeba ją wyciągnąć. Tynk hydroizolacyjny, gdy chcemy całkowicie zablokować dostęp wody z zewnątrz. Czasem stosuje się oba rozwiązania komplementarnie.

Właściwe zrozumienie mechanizmów działania tych tynków jest kluczowe dla ich efektywnego zastosowania. Niewłaściwy wybór lub błędy wykonawcze mogą pogorszyć sytuację zamiast ją poprawić. To jak źle postawiona diagnoza lekarska może prowadzić do niewłaściwego leczenia i powikłań.

Specjalistyczne tynki renowacyjne i hydroizolacyjne to nie są panacea na wszystkie problemy z wilgocią, ale w odpowiednich rękach stanowią potężne narzędzia do jej skutecznego zwalczania i ochrony budynku. Ich zastosowanie w łazience może być niezbędne w przypadku problemów z podciąganiem kapilarnym wilgoci, szczególnie w starych budynkach, gwarantując zdrowe i trwałe ściany na długie lata.

Zastosowanie tynków gipsowych w łazienkach: zalecenia i ograniczenia

Kwestia zastosowania tynków gipsowych w pomieszczeniach wilgotnych, a zwłaszcza w łazienkach, jest niczym gorący ziemniak w dyskusjach budowlanych. Z jednej strony tynk gipsowy kusi swoją gładkością, łatwością obróbki i szybkością wykonania, z drugiej budzi obawy związane z jego naturalną higroskopijnością. Jak mawiają starzy rzemieślnicy: „Gips i woda to jak kot i mysz niezbyt się lubią”.

Tradycyjnie, tynki gipsowe były zarezerwowane dla pomieszczeń o normalnej wilgotności powietrza. I to miało sens. Jednakże rozwój technologii materiałów budowlanych, niczym naukowcy tworzący nowe hybrydy, doprowadził do powstania specjalistycznych tynków gipsowych o zwiększonej odporności na wilgoć.

Nawet w przypadku tych nowoczesnych formuł, kluczowym warunkiem możliwości zastosowania tynku gipsowego w łazience jest zapewnienie odpowiedniego, ciągłego wietrzenia pomieszczenia. To absolutna konieczność, niczym regularne tankowanie paliwa w samochodzie. Bez sprawnej wentylacji, wilgoć zgromadzona w powietrzu będzie pochłaniana przez tynk, prowadząc do jego degradacji.

Nie poleca się tego rodzaju tynków do miejsc, w których panuje stała, wysoka wilgotność. Mowa tu o łazienkach bez okna i z niewydolną wentylacją mechaniczną, czy o miejscach bezpośrednio narażonych na działanie wody, takich jak wnętrze kabiny prysznicowej czy przestrzeń bezpośrednio nad wanną bez odpowiedniej zabudowy. W takich warunkach ryzyko kruszenia się powłoki, odspajania od podłoża i rozwoju pleśni jest bardzo wysokie. To jak wysyłanie marynarza bez kamizelki ratunkowej na wzburzone morze.

Nawet w przypadku zastosowania specjalistycznego tynku gipsowego w łazience, z dala od bezpośrednich źródeł wody, tynk powinien być jednowarstwowy, co ogranicza ilość materiału higroskopijnego. Grubsza warstwa gipsu będzie dłużej wysychać i łatwiej absorbować wilgoć. To tak, jakby gruby koc dłużej schnął po praniu.

Warto podkreślić, że powierzchnia tynku gipsowego w łazience, nawet w strefach "suchych", wymaga odpowiedniego zabezpieczenia. Konieczne jest zastosowanie gruntu i dwóch warstw farby wodoszczelnej lub hydrofobowej, przeznaczonej specjalnie do pomieszczeń wilgotnych. To dodatkowa warstwa ochronna, niczym kask dla rowerzysty. Zwiększa odporność tynku na wilgoć z powietrza.

Przykład ze studium przypadku: W nowoczesnym apartamencie zaprojektowano dużą łazienkę z oknem i wydajną wentylacją. Na suficie i na ścianach w strefie umywalki i toalety (z dala od prysznica) zastosowano specjalistyczny tynk gipsowy, a strefę prysznica wykończono płytkami. Przy zachowaniu prawidłowej wentylacji, tynk sprawuje się doskonale, dodając wnętrzu gładkości i elegancji.

Jednakże ten sam tynk, zastosowany w niewielkiej łazience bez okna, z naturalną wentylacją grawitacyjną, zaczął szybko wykazywać oznaki zawilgocenia i pleśni, co świadczy o kluczowej roli wentylacji w przypadku tynków gipsowych w łazienkach. To brutalne przypomnienie, że technologia ma swoje granice i nie zastąpi podstawowych zasad fizyki i budownictwa.

Koszt tynków gipsowych jest zazwyczaj niższy niż cementowo-wapiennych czy specjalistycznych tynków renowacyjnych, co czyni je atrakcyjnym rozwiązaniem cenowym. Jednakże należy pamiętać o kosztach dodatkowego zabezpieczenia w postaci gruntów i specjalistycznych farb, co może nieco zniwelować tę różnicę.

Czas wykonania tynku gipsowego jest stosunkowo krótki, co jest niewątpliwą zaletą, zwłaszcza w przypadku szybkich remontów. Tynk gipsowy schnie szybciej niż tynk cementowo-wapienny, co przyspiesza dalsze prace wykończeniowe. Ale to również oznacza, że ewentualne błędy w przygotowaniu podłoża czy braki w wentylacji szybko dadzą o sobie znać.

Warto również wspomnieć o ekologicznym aspekcie tynków gipsowych. Gips jest naturalnym materiałem, a nowoczesne tynki często zawierają dodatki przyjazne dla środowiska. To plus dla osób, którym zależy na budownictwie zrównoważonym.

Podsumowując, tynki gipsowe w łazienkach to opcja możliwa, ale obarczona ścisłymi ograniczeniami i wymagająca dodatkowego zabezpieczenia. Nadaje się do łazienek z dobrą wentylacją, w strefach o niższej wilgotności, i zawsze z zastosowaniem wodoszczelnych farb. Decyzja o ich użyciu powinna być podjęta świadomie, po analizie wszystkich za i przeciw, i zawsze w oparciu o specyfikację producenta tynku oraz zalecenia ekspertów. Inaczej możemy "wtopić" nie tylko pieniądze, ale i zdrowie ścian w naszej łazience.

Pamiętajmy, że odpowiedni wybór i zastosowanie tynku gipsowego w łazience wymaga nie tylko wiedzy teoretycznej, ale także praktycznego doświadczenia i precyzji wykonania. Błędy na tym etapie mogą skutkować koniecznością kosztownych prac naprawczych w przyszłości.

Ostateczna decyzja o wyborze tynku gipsowego do łazienki powinna być poprzedzona dokładną analizą panujących w pomieszczeniu warunków, możliwości wentylacji i planowanego sposobu użytkowania łazienki. To jak rozważna decyzja inwestycyjna wymaga oceny ryzyka i potencjalnych korzyści.

Q&A

Jaki tynk najlepiej wybrać do łazienki?

Najlepszym wyborem do łazienki są zazwyczaj tynki cementowo-wapienne ze względu na ich wysoką odporność na wilgoć i trwałość. Mogą być stosowane we wszystkich strefach łazienki, w tym tych bezpośrednio narażonych na wodę.

Czy można stosować tynk gipsowy w łazience?

Tak, tynk gipsowy można stosować w łazience, ale tylko w pomieszczeniach z bardzo dobrą wentylacją i z dala od bezpośrednich źródeł wody. Powierzchnia tynku musi być dodatkowo zabezpieczona specjalistycznym gruntem i wodoszczelną farbą do pomieszczeń wilgotnych.

Co to są tynki renowacyjne i do czego służą w łazience?

Tynki renowacyjne to specjalistyczne tynki przeznaczone do osuszania zawilgoconych murów. Mają zdolność przepuszczania pary wodnej, jednocześnie blokując wodę w stanie ciekłym. Stosuje się je w łazienkach z problemem wilgoci w ścianach, np. spowodowanej podciąganiem kapilarnym.

Czy muszę gruntować podłoże pod tynk w łazience?

Tak, gruntowanie podłoża przed tynkowaniem w łazience jest kluczowe. Gruntowanie ujednolica chłonność podłoża i zwiększa przyczepność tynku, co zapobiega jego odspajaniu i pękaniu.

Jak zabezpieczyć tynk w łazience, na którym nie kładę płytek?

Powierzchnie tynku w łazience, na których nie ma płytek, powinny zostać zagruntowane, a następnie pomalowane co najmniej dwiema warstwami farby wodoszczelnej lub hydrofobowej przeznaczonej do pomieszczeń o podwyższonej wilgotności. To tworzy dodatkową barierę ochronną przed wilgocią z powietrza.